Jeśli chodzi o „science”, to konkretnie Puchatek ma na myśli medycynę. A dlaczego „fiction” – o tym niżej.

Udał się był Puchatek na badania. To znaczy nie naukowe badania, tylko badania Puchatka. Czyli nie był Puchatek badającym, jeno obiektem badań.

Badania odbyły się na intencję prawa jazdy. No, bo przecież nie można dać tak ważnego dokumentu byle komu! Osobnik z prawem jazdy zdrowy być musi, co by innych użytkowmników drogi czymś nie zaraził…

Zatem Puchatek udał się do Całkiem Prywatnej Przychodni X. Do rejestracji się zgłosił, siedemdziesiąt (!) PLN uiścił, w kolejeczce swoje odstał i wszedł.

Przyjęła Puchatka bardzo miła pani doktor T. I natychmiast zaczęła badania. I skończyła je jeszcze szybciej. Całe „badania” trwały de facto czterdzieści sekund (zegar wisiał na ścianie). Potem jescze trzy minuty trwał „wywiad”, w kolejne dwie – wypisywanie świstka. I po krzyku.

I dlatego Puchatejk pisze o „science-fiction”. Cała „science” sprowadziła się do badania wzroku (tablica na ścianie, proszę przeczytać dolny rządek lewym okiem, prawym, dziekuję).

Potem była już kompletna „fiction”. Pani doktor wypytywała Puchatka o kolejne Straszne Choroby i Regularnie Przyjmowane Leki, Puchatek konsekwentnie odpowiadał „nie” (zgodnie z prawdą akurat). I tyle.

I tak się Puchatek zastanawia – po co ta szopka? Czy tylko po to, żeby uprawniony lekarz mógł sobie dorobić? Przecież mógł Puchatek ukryć przed panią doktor WSZYSTKO. Mógł być na przykład ciężkim epileptykiem, albo – ja wiem – cukrzykiem regularnie zapadającym w krótkie drzemki spowodowane niedoborem cukru… „Miał pan kiedykolwiek ataki padaczki?” „Ależ skąd”. Dziękuję, następne pytanie. Przecież nikt tego nie sprawdza…

A szczyt „fiction” polegał na tym, że pani doktor nawet nie zajrzała w puchatkowe dokumenty. I to nie przez zapomnienie, bo Puchatek grzecznie zapytał, czy ma dowód wyciagnąć. Nie, dziękuję, nie trzeba.

Czyli na upartego Puchatek (będący skądinąd rzeczywiście osobnikiem zdrowym generalnie) mógłby (za drobną opłatą?…) pójść na takie badania za kogoś, kto – na przykład – ma poważną wadę wzroku. Powiedzieć, że nazywa się Kleofas Pipsztycki, podać pesel (nauczenie sie jedenastu cyfr na pamięć nie jest wielkim wysiłkiem), przejść etap „science” z tablicą do badania wzroku, podać poprawne odpowiedzi na pytania o Straszne Choroby – i dostać zaświadczenie (na nazwisko Kleofas Pipsztycki, rzecz prosta), że może ubiegać się o prawo jazdy (bezterminowe).

Nie, Puchatek tego nie zrobi, oczywiście. Nie tylko dlatego, że nie pozwoli mu na to Wrodzona Uczciwość. Także dlatego, że Puchatek trochę bałby się spotkać kiedyś na ruchliwej drodze z Kleofasem Pipsztyckim siedzącym za kierownicą w tych swoich szkłach kontaktowych na sto sześćdziesiąt dioptrii…

…ale technicznie – dałoby się zrobić. I jak Puchatek zna polskie realia – pewnie się robi na co dzień.

Stało się. Puchatek robi prawo jazdy.

Dotąd jakoś się nigdy nie składało. Albo nie było pieniędzy, albo nie było czasu, albo nie było motywacji… I tak się Puchatek uchował jako jeden z ostatnich wśród znajomych. Trzydzieści sześć wiosen i bez prawa jazdy! No, skandal.

Ale to już przeszłość! Bo teraz Puchatek się szkoli. To znaczy – pan Jurek Puchatka szkoli. Ten sam pan Jurek, który kilka lat temu szkolił M. I wyszkolił skutecznie, bo M. zdała za pierwszym razem!

Pan Jurek repreezentuje typ „siła spokoju”. Jak trzeba, to za kierownicę złapie i skoryguje, ale zawsze na spokojnie, bez krzyków, wszystko tłumaczy, generalnie jest typem Nie-Do-Zdenerwowania. Ma pełne uprawnienia, odpowiedni samochód, a że na co dzień robi zupełnie co innego, więc wielu uczniów nie ma. Podjeżdża zatem pod chatkę Puchatka, zakłada na dach dużą literę „L” – i w drogę. Czyli można powiedzieć, że Puchatek ma Indywidualny Tok Nauczania, w dodatku z dostawą do domu. Hi hi hi.

Postępy są. Dotąd Puchatek odbył dwie jazdy. Samochodu nie rozbił, nikogo nie przejechał, a jechał już – ho ho! – całe 60 km/h! I to przez środek ruchliwej arterii w G., ze skrętem w lewo i przejazdem przez wiadukt! O!

*****

A tak mówić zupełnie serio, to… Czy ja wiem? Jakoś mnie to aż tak nie fascynuje. To znaczy – jasne, miłe to nawet, czemu nie, można jechać… Ale jakoś nie ma we mnie tej fascynacji, tej głębokiej chęci jeżdżenia, tego poczucia, że nareszcie, potrzeby szybkości…

A podobno każdy prawdziwy mężczyzna… I tak dalej… A ja siadam za kierownicą, uczę się, traktuję sprawę zadaniowo – ale w gruncie rzeczy wolałbym wsiąść na rower…

Ano tak, wiosna nadeszła. Lepiej późno, niż wcale. Co prawda za oknem akurat nieco leje, ale co tam. Da się żyć.

Potwory (żeby było śmieszniej) wróciły ostatnio we wspólnych zabawach do tematyki bożonarodzeniowej. Nie pytajcie mnie, dlaczego. Coś im się przypomniało i tyle. W związku z tym bawią się w Boże Narodzenie. „Ja jestem Malija, a ti jesteś Józief”. Lalka – przy innych okazjach nosząca zupełnie normalne imię Edytka – gra rolę Pana Jezusa. No i bomba – tyle, że zabawy Potworów są specyficzne wysoce. Ponieważ w zabawach Potworów – niezależnie od aktualnej tematyki i „obsadzenia ról” – pewne Stałe Elementy pojawić się muszą. Stałe Eelementy wynikają natomiast z Ogólnych Zainteresowań – zwłaszcza Ogólnych Zainteresowań Pietruszki.

No i oglądamy tu bardzo specyficzne sceny – na przykład „Maliję” i „Józiefa” razem z „Panem Jeziusem” jadących samochodem (albo kolejką WKD…) do Warszawy, w odwiedziny do Babci Małgosi. Albo tych samych Bohaterów naprawiających traktor. Albo rozwożących listy (to motyw z „Listonosza Pata”). Ostatnio Święta Rodzina jechała na wycieczkę do lasu, szukać liści. Z tego, co zrozumiałem, „Malija” siedziała za kierownicą wielkiego BMW.

Powiedzcie, czy Wasze dzieci mają swoje ulubione przytulanki, z którymi zasypiają? No, wiecie – ukochany miś czy króliczek, którego trzeba mocno, mocno przytulić, bo bez tego sen nijak nie przychodzi… Piłeczka ma takich mnóstwo – codziennie zasypia z innym pluszakiem. Za to Pietruszka…

Pietruszka też ma przytulankę, z którą zasypia. Trzyma ją w łapkach, a ostatnio nawet kładzie na niej głowę. Przytulanka nie jest jednak pluszowa. Przytulanką jest… książeczka z wierszykami Tuwima („Lokomotywa”, „Rzepka”, „Ptasie Radio”) z ilustracjami Levitta i Hima.

Czy zamiłowania literackie są dziedziczne? 😉