Katedra w płomieniach

Był rok 1992, kiedy po raz pierwszy trafiłem do Paryża. Wyprawa szalona: w trzy osoby, zachwyceni faktem, że można – że paszport w szufladzie, że można po prostu jechać… – dojechaliśmy autostopem przez Czechosłowację (tak!), Austrię i Szwajcarię do Francji. W Paryżu byliśmy jakieś dwa tygodnie, mieszkaliśmy w dwupokojowym mieszkaniu znajomych mojego ojca, którzy wyjechali na urlop. Zjeździliśmy i schodziliśmy cały Paryż…

Pamiętam do dziś dzień, w którym trafiliśmy na Île de la Cité i weszliśmy do Notre-Dame. Pamiętam, jak stanąłem na środku i… po prostu stałem. Nie pamiętam, jak długo. Nie mogłem wyjść z tej katedry przez bodaj dwie godziny. Strzeliste kolumny, światło padające przez witraże, „gotyk płynący z kolumn lasu”… Czułem się, jakbym był w innym świecie.

Widziałem potem wiele gotyckich katedr, niektóre podobały mi się nawet bardziej (Orlean…) – ale to Notre-Dame była pierwsza. To w niej zrozumiałem, że (…co oczywiście jest absolutnie subiektywnym odczuciem…) nie wspanialszego niż gotyk w historii architektury nie powstało.

Byłem potem w Paryżu jeszcze kilka razy i zawsze ją odwiedzałem choć na chwilę (za każdym razem było to trudniejsze, bo tłumy turystów rosły z roku na rok).

I miałem nadzieję, że kiedyś pokażę ją moim dzieciom (bo akurat do Paryża jeszcze nigdy razem nie dotarliśmy). Ale już mi się to chyba nie uda.

Na początku miałem nadzieję, że to tylko dach – ale nie. Najnowsze informacje są takie, że spłonęło 3/4 wnętrza. Wszystkie drewniane sprzęty, rzeźby… Trochę najcenniejszych dzieł sztuki strażacy zdołali wynieść. Została (na razie) konstrukcja budynku, fasada i dwie wieże.

Już są pierwsze komentarze o tym, że będzie odbudowana… Ale jak? Czy da się odtworzyć ten klimat? Witraże? Wielką rozetę?

Katedrę budowano ponad 180 lat. Stała przez osiem wieków. Spłonęła w kilka godzin. Jakoś mi z tym ciężko.

5 myśli na temat “Katedra w płomieniach

  1. Ciężko.
    Jeszcze ciężej czytać pełne pychy „pobożne” komentarze o pożarze jako znaku upadku Kościoła we Francji.

    Wiesz… byłam latem w kościele św. Katarzyny w Gdańsku. Odbudowanym po gigantycznym pożarze. I zachwyca. Ja rozumiem, że to może nie ta skala i nie ten wystrój wnętrza (i inny ten nasz gotyk) ale… jest we mnie nadzieja.

    Ja pierwszy raz w Notre Dame byłam w latach 70. i pamiętam szok oglądania bezgłowych figur…

    Polubienie

    1. Komentarze internetowych idiotów (no przepraszam, ale trudno mi to inaczej określić) to w ogóle oddzielny temat. Z jednej strony to, co piszesz (że upadek, że kara Boża za odchodzenie od wiary, albo że to NA PEWNO był zamach i muzułmanie podpalili, tylko spisek mediów i nikt o tym nie powie)… Z drugiej – cała gama „gimnazjalnych ateistów” z komentarzami rozciągającymi przez całe spektrum od „…dobrze tak wrednym katolom i księżom-pedofilom” po nieudolny sarkazm w stylu „…co, Bozia nie uratowała?”.

      Cóż, jak napisał ktoś złośliwy: sumaryczne IQ na Ziemi pozostaje na stałym poziomie. Liczba ludzi rośnie…

      Polubienie

Skomentuj

Wprowadź swoje dane lub kliknij jedną z tych ikon, aby się zalogować:

Logo WordPress.com

Komentujesz korzystając z konta WordPress.com. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Google

Komentujesz korzystając z konta Google. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie z Twittera

Komentujesz korzystając z konta Twitter. Wyloguj /  Zmień )

Zdjęcie na Facebooku

Komentujesz korzystając z konta Facebook. Wyloguj /  Zmień )

Połączenie z %s