Piękną rzecz znalazłem. Chciałem wrzucić film z YT, ale z jakichś irracjonalnych powodów WordPress odmawia współpracy (choć dotąd osadzanie tu filmów było banalnie proste). Zamiast filmu zatem TYLKO LINK – wejdźcie, posłuchajcie. Tekst wrzucam na dole.
Withney Hanson to młoda poetka. Trochę śpiewa, ale przede wszystkim po prostu recytuje swoje wiersze (czasami z muzyką, czasami bez). Można ją znaleźć na YouTube, ale jest też na Spotify czy Tidalu. Kilka jej wierszy naprawdę mnie poruszyło…
I’ve never known how to let anything die
I suppose that’s how a person becomes a writer
It’s not so much a gift as it is a disease, a sickness brought on by grief and rattling keys
It’s not so much a poem as it is a prayer, a cry to whoever might be there
Let there be something I can hold that lasts
Let there be a love that doesn’t leave so fast
Let there be a day when the sun doesn’t fadе
Let there bе something, anything that stays
But the sun never listens and falls beneath the trees, and love, however infinite eventually leaves
And so I am left here
With only paper and ink
To transform this brief and beautiful blink into something that remains when the light abandons my eyes
Life, it is short
But words
Words never die
Takie sobie mruczanki 